ลักษณะการพูดของตถาคต

ตถาคต… ย่อมรู้วาจาที่ไม่จริง ไม่แท้ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ และวาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น

อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ แต่ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ และวาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น

อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง วาจาที่แท้ และประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ในข้อนั้น ตถาคตย่อมรู้กาลที่จะพยากรณ์วาจานั้น

ตถาคตย่อมรู้วาจาที่ไม่จริง ไม่แท้ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น

ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ ไม่ประกอบด้วยประโยชน์ แต่วาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ตถาคตไม่กล่าววาจานั้น

อนึ่ง ตถาคตย่อมรู้วาจาที่จริง ที่แท้ และประกอบด้วยประโยชน์ และวาจานั้นเป็นที่รัก เป็นที่ชอบใจของผู้อื่น ในข้อนั้น ตถาคตย่อมรู้กาลที่จะพยากรณ์วาจานั้น

 

 

สิ่งที่ควรกล่าว มีแค่ จริงและมีประโยชน์ เท่านั้น ส่วนจะเป็นที่ไม่ชอบใจกับผู้อื่น หรือเป็นที่ชอบใจกับผู้อื่น

และจะพูด จะเขียนหรือไม่นั้น ก็ยังจำเป็นต้อง รู้กาล นั่นคือต้องรู้กาละเทศะที่จะต้องพูด ที่จะต้องเขียน

เคยอ่านเรื่องนี้มานานแล้ว และคอยเตือนใจตัวเองอยู่บ่อยบ่อย บ้างครั้งก็ทำไม่ได้ แต่ ชีวิตดีขึ้นมากหลังจากที่พยายามทำ

เพราะโอกาสที่คนจะเกลียดเราจะน้อยลง

Advertisements