ห่อหุ้ม

ต้องแบบนั้น
ต้องแบบนี้
ต้องอย่างนั้น
ต้องอย่างนี้
เป็นแบบนี้
เป็นแบบนั้น
นี่มันใช่
นั่นมันไม่ใช่

ใครกำหนด?
จากที่มันไม่เคยมี ไม่เคยเป็น ไม่เคยใช่ ไม่เคยไม่ใช่
มันเลยใช่ มันเลยเป็น มันเลยมีขึ้นมา

แล้วพอมันไม่ใช่ มันไม่มี มันไม่เป็น
เอาแล้วสิ …

เด็กไม่เคยมี เด็กไม่เคยเป็น เด็กไม่เคยใช่ เด็กไม่เคยไม่ใช่
แต่แล้ว เขาก็กลายเป็น มี เป็น ใช่ ไม่ใช่ แบบนี้ แบบนั้น
ทำไงได้ … ไม่เคยใช่ไหม กูจะยัดเยียดให้ ไม่เป็นใช่ไหมกูจะยัดเยียดให้
เพราะกูก็ถูกยัดเยียดมาแบบนั้นเหมือนกัน

ห่อหุ้มมันเข้าไป หนาขึ้น หนาขึ้น และหนาขึ้น
ลอกออกดีไหม

“วิถีแบบไทยๆ” กับคำตอบว่าทำไมความคิดใหม่ๆ ถึงเกิดขึ้นได้ยากบนแผ่นดินนี้

หรือเราจะตีบตัน อยู่กันแค่นี้

Geekjuggler's Think Tank

ข้อความข้างต้นฟังดูแล้วอาจแทงใจดำ แต่นี่คือความจริงที่คนไทยกำลังเผชิญหน้าอยู่ (และไม่มีใครกล้าที่จะออกมาบอก)

หัวข้อนี้ผมได้มาจากการไปฟังเสวนา “Very Thai: Cultural Filter” โดย Philip Cornwel-Smith ผู้เขียน “Very Thai” หนังสือที่ว่าด้วยวัฒนธรรม “แบบไทยๆ” ที่เราเองก็ไม่เคยสงสัย หาความหมาย หรือ ตั้งคำถามกับพวกมันมาก่อน เช่น การเอาทิชชู่สีชมพูมาห่อช้อนส้อม หรือ ทำไมไฮโซต้องตีกระบัง

จากความรู้ที่ได้รับตลอดเกือบสองชั่วโมงจากหนึ่งในคนที่มองสังคมไทยแบบถึงกึ๋นที่สุด
ประโยคที่ผมฟังแล้วถึงกับต้องหยิบสมุดมาจดในทันที (และเป็นที่มาของ blog นี้) คือ

Foreign Designers of ‘Thai Style’ were more Freedom
นักออกแบบชาวต่างชาติมีอิสระมากกว่า (คนไทย) ในการเล่นกับ ‘ความเป็นไทย’ 

View original post 203 more words