La Vie d’Adèle / Blue Is the Warmest Colour

La Vie d’Adèle (movie poster).

http://www.imdb.com/rg/s/4/title/tt2278871/?ref_=ext_shr_eml_vi#lb-vi4217350425

“Adele กับใบหน้าที่ มีความกังวล อึดอัด และครุ่นคิด ยากที่จะคาดเดา หรือสังเกตเห็น กับใบหน้าที่ปนรอยยิ้มของเธอ ทำให้โลกพลันสว่างไสว เมื่อเธอยิ้มและหัวเราะ”

“ความมั่นใจและมุ่งมั่น กับความหล่อ เท่ เจ้าชู้และมีเสน่ห์ ของ Emma ที่พร้อมจะตรึงทุกสายตา ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย”

ตั้งใจไปดูหนังเรื่องนี้ โดยไม่ได้สนใจรู้เหมือนกันว่าหนังมีเนื้อหาอะไร รู้ก็จากที่เห็นโดยกวาดสายตาดูมาคร่าว คร่าว ประมาณว่าหนังรักอะไรทำนองนั้น

หนังมีบทพูดเป็นภาษาฝรั่งเศส ใครที่ฟังออกคงได้อารมณ์อย่างเต็มอิ่ม หรือถ้าคุณอ่าน บทพูดในภาษาไทยหรืออังกฤษ ได้เร็ว ก็จะจับอารมณ์ของคำพูดได้ใกล้เคียงเช่นกัน ภาษาฝรั่งเศสเสียงและสำเนียงเพราะหูดีนะ (ใครอ่านหนังสือแบบ photo copy ได้จะดีมาก)

หนังเรื่องนี้ เขากำหนดอายุ 20+ พร้อมตรวจบัตรประชาชน มารู้ก็ตอนดูบางฉากของหนังนั่นแหละที่ทำให้เข้าใจว่าทำไมต้องกำหนดอายุ ฮิ ฮิ

ครับใช่แล้ว ฉากสำคัญเลย ฮ่า ฮ่า ชัดเจนกันแบบไม่ต้องใช้ตัวแสดงแทนกันเลยทีเดียว ในทุกแง่ทุกมุมที่ตีแผ่ชีวิตรัก(บนเตียง)ของหญิงกับหญิง โอ้วแม่เจ้า (กู)เข้าใจแล้วละ (แม้จะไม่เข้าใจลึกซึ้งหมดจดก็เถอะ)

ผมไม่อยากเล่าเรื่องราวของมันมากมายนัก นั่นเป็นสิ่งที่ถ้าคุณอยากรู้ก็ต้องค้นหากับมันเอง (คิดว่ามีคนเล่าเรื่องนี้ได้ดีกว่าผมเยอะ)

แต่จะเล่าสักนิดก็ได้ว่า

ในท่ามกลางความมีเสรี แต่กระนั้นก็ยังมีสิ่งที่บีบคั้นและจำกัดกรอบทัศนะของความรัก ความเป็นเพศสภาพหรือการพยายามหลีกเลี่ยงเพศสภาพ ที่แม้แต่คนที่เป็นผู้หญิงด้วยกันก็คงไม่มีใครที่จะเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งหรือจะบอกได้ว่าสิ่งเหล่านั้นคืออะไรหรือเป็นอย่างไรนอกจากการคาดเดา คาดคิด หรือการตั้งคำถาม ที่จะค้นหาความลึกลับเหล่านั้น

และนั่นยิ่งทำให้ ชาย หรือ เพศชาย คงจะยิ่งห่างไกลจากความเข้าใจความรู้สึกเหล่านั้น แต่กระนั้นก็ตาม ถ้าเราจะใช้ความรู้สึกพื้นฐานของความรัก ความลุ่มหลง แรงผลักดันจากความต้องการ ความอบอุ่น ความคาดหวัง ความต้องการทางเพศ ความรู้สึกที่ไม่มั่นใจ ความเหงา หรืออารมณ์พื้นฐานต่าง ๆ ของมนุษย์ มาจับเอาความรู้สึกของตัวละคร ก็น่าจะทำให้เข้าใจได้ไม่ยากนัก

กับความเหงาอ้างว้างอย่างจับใจ  ได้แต่เอาใจช่วยให้ Adele จะหาหนทางข้างหน้าของเธอเจอ

ตำรวจไทยฝากมา

ถูกประณาม หยามหมิ่น ว่าสิ้นคิด
เลือกชีวิต งี่เง่า เฝ้าถนน
แต่ใจจริง มุ่งพิทักษ์ รักปวงชน
สู้อดทน ถูกโขกสับ ยับเต็มที

เขาชอบอ้าง วางท่า ให้ข้าฯช้ำ
เงินเดือนต่ำ ได้มา เพราะภาษี
จึงชี้หน้า ต้องรับใช้ ให้จงดี
อย่ากล้ามี ปัญหา จงรามือ

ข้าฯขอถาม กลับบ้าง ใครจ้างข้าฯ?
ที่เข้ามา นี่เจ้า ให้เข้าหรือ
ข้าฯสอบแข่ง มานี่ ด้วยฝีมือ
ข้าฯฝึกปรือ เหนื่อยยาก ลำบากเอง

อันปืนผา หน้าไม้ ใช่เงินหลวง
หรือข้าฯล้วง เงินเจ้า เข้าข่มเหง
แม้เครื่องแบบ เครื่องใช้ ใครบรรเลง
เงินข้าฯเอง ใช่ภาษี จะมีมา

เป็นตำรวจ ใช่ว่าข้าฯ จะยิ่งใหญ่
กฎหมายไทย กำหนด บทบาทข้าฯ
มีขอบเขต จำกัด จัดอัตรา
หลวงให้ข้าฯ อาญาสิทธิ์ พิชิตพาล

หากเจ้าอยู่ สุจริต คิดเข้าท่า
มีหรือข้าฯ จะกระหาย ใคร่ประหาร
แต่เมื่อเจ้า กระทำตน เป็นคนพาล
จะปล่อยผ่าน เลยไป อย่างไรกัน

เป็นตำรวจ ต้อง’รับใช้’ นั้นใช่แน่
แต่เพียงแค่ คนดี ที่เลือกสรรค์
ถ้าชั่วชาติ อาชญา ต้องว่ากัน
จง’รับทัณฑ’ พิพากษา อย่าพาที

จงสำเหนียก อย่าเรียกข้าฯ ว่า’ขี้ข้า’
ข้าฯเข้ามา พร้อมพักตร์ ด้วยศักดิ์ศรี
แม้ยศน้อย ด้อยค่า ไม่ราคี
สีกากี มีพลัง ฝังเต็มกาย

ข้าฯไม่ได้ สวมชุด ให้หรูหรา
เครื่องแบบข้าฯ ทุกส่วน ล้วนความหมาย
แม้พลั้งพลาด ประมาทชั่ว จนตัวตาย
ยังฝากลาย ลือล้ำ ‘ตำรวจไทย’ …