ไป Wendouree

25561204-090140.jpg

ตื่นแต่เช้า หกโมง อาบน้ำ เก็บของ กินข้าว กลัวจะตกรถไฟ รีบไปก่อนเวลา จาก flinders street station ซื้อตั๋ว ไปถึง southern cross station ตั้งแต่ เจ็ดโมงครึ่ง ก่อนรถออกตั้งครึ่งชั่วโมง แต่ดันเสือกนั่งรออยู่ตรงที่ลง เสือกไปจำผิดว่าเป็น platform 9 จริงจริงแล้ว มันคือชานชาลาที่มาถึง แล้วก็เสือกมั่นใจไม่ถามใครด้วยนะ มาร้อนตัวก็อีตอนถึงเวลาแล้วเนี่ยนะสิ ว่าเอะทำไมรถมันยังไม่มาวะ จริงจริงมองไปอีกฝั่งก็เห็นรถ v/line ที่ดูเป็นรถวิ่งระหว่างเมืองอยู่นะ แต่ก็ไม่ได้คิดเฉลียวใจสักนิด ที่สำคัญเน็ตหมดจะเติมเงินก็ขี้เหนียว 15$AUD ถ้าเติมด้วยบัตรเครดิตทาง online เลยตรวจสอบอะไรไม่ได้เลย พอถึงเวลารถออก มองไปเห็นไอ้รถที่เราจะต้องไปกำลังเคลื่อนออกไป ซวยละกูพลาดแล้ว เดินขึ้นไป(ออกจากชานชาลา) ถามเจ้าหน้าที่ ไป Ballarat ขึ้นรถตรงไหน มันชี้ให้ดู โอ แม่เจ้า ชัดเลย สองฝั่งระหว่าง metro กับ regional กูพลาดอีกแล้ว ยืนมองกระดานเวลา เอาวะมีเที่ยวถัดไปตอน 0906 ไป Wendouree ช้าไปหนึ่งชั่วโมง พอทน เกรงใจเจ้าของบ้านฉิบหายเลย ต้องรีบบอกเขา เข้าร้านสะดวกซื้อตรงนั้นเติมเงินโทรศัพท์ไป 10$AUD ส่งข้อความบอก จบข่าว ก็เหมือนจะจบ mobile phone แบตเหลือน้อย ควานหา power bank charger จะมาเติม อ้าว หาไม่เจอในกระเป๋าก็ไม่มี ซวยอีกกูลืมไว้ที่ไหนวะเนี่ย ต้องโทรหาแอมมันก็ยังไม่ตื่น ฝากเอ็งไปดูที่โรงแรมให้ด้วยละกันโวย กูเพลีย ha ha ha

//ข้างบน เขียนใส่ ipod ตอนอยู่บนรถไฟ

Platform 9 คือลานจอดที่ถึง ไม่ใช่ลานจอดที่จะไป นี่ขนาดมีตารางเดินรถ มี App มีโน้นมีนี่เยอะแยะ จะว่าไปแล้วการใช้ common sense บางอย่างก็ยังจำเป็นอยู่ หลายครั้งที่ใช้ GPS Navigation ในการนำทาง ซึ่งที่สุดแล้วเวลาใช้ที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือ ดูมันก่อนแบบ Over All ดูในภาพรวมทั้งหมด ฟังตามคำแนะนำในเบื้องต้น แล้ววางมันไว้ ปล่อยให้ หู ตา จมูก กาย ใจ (ลิ้นไม่ต้อง) สัมผัส รับรู้และตัดสินใจ จะได้ผลดีที่สุดกว่าที่จะเลือกฟังหรือเชื่ออุปกรณ์ Hi-Tech ทั้งหมด ไม่ใช่ว่าของพวกนี้มีข้อผิดพลาด (มีบ้าง) แต่บางครั้งมันก็ผิดพลาดที่การแปลความหมาย การตีความของเราเอง แล้วถ้าไปจดจำมันไว้แบบผิดผิดละก็ ได้ลงทะเลแน่แน่ ดังนั้นมันก็จำเป็นต้องดูสภาพแวดล้อมที่มันเกิดขึ้นในปัจจุบันขณะนั้นด้วยว่าต้องปรับเปลี่ยนตัวเองไปอย่างไรบ้าง แต่ที่แน่แน่ ตอนไปซื้อบัตรเติมเงิน เห็นร้านขายเหล้าขายไวน์แล้วโวย อิ อิ ขากลับเจอกัน

สรุปหาแบตเตอรี่สำรองเจอในกระเป๋า ไม่ได้ลืม โชคดีไป เตรียมของอย่างดีไม่น่าจะพลาด แต่ตอนหานี่สิ มันไปซุกไปซ่อนอยู่หลืบไหนซอกไหนก็ไม่รู้ ตอนลงรถไฟ ไหนวะคนรับ ใช่เจ๊คนนั้นรึเปล่าวะ เหล่เหล่เข้าไปหา แกล้งลองเรียกชื่อ เอะ ไม่น่าใช่ อีเจ๊นั่งสูบบุหรี่ควันโขมง จะมานั่งหนาวอยู่ตรงชานชาลาทำไม เดินไปที่สถานี … เจอแล้ว ไชโย กูรอด ทักทายกันตามธรรมเนียม แล้วก็ขึ้นรถยนต์ไปที่บ้านพัก  //เล่าเพิ่ม

ปลา ลิง

เมืองนี้หาร้านขายเบียร์ไม่เจอเลย มีไวน์ขายในร้านกาแฟที่พิพิธภัณฑ์ที่ไม่ให้ซื้อกลับแต่ซื้อกินในร้านได้ เจอห้างแต่ไม่ได้เข้าไปดูเหมือนกันว่ามันมีขายไหม … นับเป็นข้อเสียของเมืองนี้อย่างยิ่ง ฮ่า ฮ่า นายกฯ ของเมืองควรปรับปรุงโดยด่วน

Advertisements