อาหารป่า

อาหารในตำนาน นึกถึงอาหารป่า ก็มักจะนึกถึง วัตถุดิบ ที่หากินได้ยาก หรือหาได้ทั่วไปในในชีวิตปกติ บางทีก็นึกไปถึงสิงสาราสัตว์ทั้งหลายที่อยู่ในป่า บางครั้งก็นึกภาพไปถึง ลิง ช้าง ค่าง บ่าง ชะนี เสือ งู กระรอก เก้ง กวาง หมูป่า สารพัดจะคิดถึงกันไป นอกจากนึกถึงวัตถุดิบที่หาไม่พบในตลาดสดทั่วไปแล้วก็จะนึกถึง รสชาติของความดิบ ความเผ็ดร้อน อาหารป่าที่ดีก็ไม่ควรเหม็นสาบ

ครั้งแรกที่สั่งแกงป่าปลา ที่ร้านเสน่ห์ปลายจวัก … “พี่ครับเผ็ดน้อยนะครับ”  คำตอบที่ได้รับก็ประมาณว่า “อ๋อ ไม่ได้ครับ ที่นี่ปรุงยังไงก็อย่างนั้นครับ ไม่มีเผ็ดมาก เผ็ดน้อย” นั่นคือ กูปรุงของกูแบบนี้ ของเราไม่มีระบบ mass customization ว่างั้นเถอะ กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็อย่าสั่ง … แต่เขาก็แนะนำดี แถมยังบอกว่า “ไข่เจียว มั้ยครับ” เผื่อไว้แก้เผ็ด เรื่องราวมากกว่านี้ของร้านลุงเปี๊ยกท่านก็ไปค้นหาอ่านเอากันเอง หลังจากที่ได้อ่านเรื่องราวในเมนูของร้าน ก็ทำให้ถึงบางอ้อ ได้ไม่ยาก และนี่ก็จะเว้นวรรคไว้ให้ท่านไปหาอ่านกันเอาเอง พอแกงมาถึงโต๊ะ แม่เจ้าประคุณเอ๋ย มันเผ็ดร้อน สมกับความเป็นป่าจริง จริง แต่ รสชาติมันดีถึงอกถึงใจมาก จากนั้นก็ได้มีโอกาสไปเยือนพร้อมเพื่อน ที่ได้สั่ง หอยแมลงภู่อบ เฮ้ย น้ำที่อบมันซดได้ด้วย เปรี้ยว เปรี้ยว เค็ม เค็ม ดี แปลกเพราะปกติเราแกะกินกันแต่หอย อุวะ แม่เจ้า

สุรา ลุงเปี๊ยก (เสื้อดำ)

ไอ้กระผมก็ไม่ได้ค่อยจะตะเวนกินอาหารจำพวกนี้กันหลากหลายมากนัก แต่เท่าที่ได้กินมา ผมว่าร้านลุงเปี๊ยก (เสน่ห์ปลายจวัก) นี่ ติดอันดับ ๑ ละ ร้านอื่นที่รอง รอง ลงมาก็พอจะมี แต่ที่เหลือถือว่า ดาด ดาด และ ที่เหลือจากนั้นก็เรียกว่า กลายเป็น กาก กาก ธรรมดาโคตร โคตร ไปเลย เมื่อมาเทียบกับฝีมือลุงเปี๊ยก อันร้านที่พอจะติดอันดับก็ยังพอมี แต่หาได้ยากเต็มทน ที่เหลือนั้นจะว่าไม่อร่อย ก็คงไม่ใช่ มันก็กินได้ แบบชายป่า ป่าเสื่อมโทรม อะไรประมาณนั้น ของลุงเปี๊ยกนี่มันป่าดิบพงไพรกันเลยทีเดียว และแน่นอนว่าราคาอาหารของลุงก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน ท่านควรจะพกใบละพัน ไปกิน แต่ของและคุณภาพมันก็สมแก่ราคา อีกร้านที่เก่งเรื่องปลา และความเผ็ด ความจัดจ้าน แต่ก็มีแต่ปลาอย่างเดียวที่พอจะต่อกรกับลุงเปี๊ยกได้ ก็ร้านปลาใหญ่ที่พิจิตร นั่นก็ทั้งคุณภาพและราคา ไม่เป็นรองใคร สรุปว่า ถ้าจะกินอาหารป่า ไปร้านลุงเปี๊ยกเหอะ นาน นาน ไปที กำเงินไปเยอะ เยอะ นั่งนาน นาน ละเมียดไปเรื่อย เรื่อย แต่ถ้าทั่วไปเราก็หา กาก กาก ที่พอกินได้ แถวที่ทำงาน แถวบ้านก็ไม่ได้แปลกอะไร กำใบละร้อย ห้าร้อย ก็พอกินกันได้ แต่ร้านลุงเปี๊ยกแกก็ไม่ได้เปิบอะไรพิสดารมากมายนะ มีปลา มีเก้ง มีนก มีหมู มีเนื้อ นี่แหละยืนพื้น จะหากินงู ตุ๊กแก คางคง กระรอก งูเห่า ละก็คงต้องไปที่อื่น พูดแล้วก็นึกถึงกระรอก(ลาบ) ในป่า ที่ถึงกับต้องอุทานว่า มันสุดยอดอะไรปานนั้น อาหารป่าจริง จริง แลกกันด้วยเดิมพันของกระสุนและฝีมือ ที่สามารถเลี้ยงชายไทยได้ถึง สี่ ห้า คนในป่า ลาบกันบนขอนไม้ พร้อมเปลือกไม้ในป่า อย่ากระนั้นเลย เรามีน้ำซุปซดกันคล่องคอในป่านั้นด้วยอีกต่างหาก และนั่นมันคืออาหารป่าจริง จริง ที่กินกันในป่า มันคือการประทังชีวิตของคนเมืองที่เบื่อหน่ายกับการสั่งอาหารมากินพร้อมกับการแลกไปด้วยเงิน และการหว่านทิปให้คนยกอาหาร

เก้งสับแกงป่าปลา

เมื่อนึกย้อนไปอีก ไกลไปอีกขั้น เมืองูในป่าเลื้อยมาผ่านหน้าพราน เมื่อชะตาขาด ไปพร้อมกับหัว ก็เหลือแต่ตัว ที่โยนเข้ากองไฟ จนเกร็ดดำ ลอกหนังออก เหลือเนื้อขาว ๆ สับแล้วก็กลายมาเป็นลาบและแกงอ่อม พร้อมกับแกงกบ แกงปู ที่เครื่องปรุงไม่ต้องมีอะไรกันมาก นอกจากน้ำพริกลาบ และผัก ต้นหอม ผักชี ข้าวที่พอยังเหลือ จากที่พกมาจากตลาดก่อนเข้าป่า เสริมด้วยข้าวที่หุงในกระบอกไม้ไผ่ ให้ไปทำกันจริง จริง จะรอดกันไหม ฝีมืออย่างผมทุกวันนี้ก็เป็นแค่ลูกมือเท่านั้น น่าเศร้าที่เรื่องเหล่านี้ในโรงเรียนและมหาวิทยาลัยไม่มีสอน เราคงต้องนั่งรอเรือ หรือรถแจกถุงยังชีพกันอย่างเดียวเมื่อเกิดปัญหาใช่ไหม ฮ่า ฮ่า ฮ่า ต่อให้ยื่นเบ็ดหรือสอนตกปลา ก็ไม่มีปัญญาอยู่ดี กระนั้นเลย ยื่นปลามาเหอะ เจ้าขา ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ขออภัยถ้าคุณจะต้องหิวกันกลางดึก อย่างไรเสียก็พกขวดบรั่นดีไว้ข้าง ข้าง สักขวด พร้อมแก้ว น้ำแข็ง และน้ำเปล่า นั่นก็คงพอจะทำให้คุณได้หลับสบาย

หรือ จะฟังเพลง? ฟังสักนิด Tennessee Waltz ในแบบ Country

เสียงของ Patti Page ตั้งแต่ปี 1950 กับเพลง Tennessee Waltz

หรือจะมาแนว Jazz ผสม Rock

และท้ายสุดแต่ไม่สุดท้าย Redd Stewart

Pee Wee King

 

จงหยิบยื่นอาหารและเครื่องดื่ม ให้เขาผู้โหยหาหิวโหยเถิด แต่จงรักษาจิตวิญญาณของท่านไว้ในอ้อมกอดของพระเจ้า