พันธนาการ

พันธนาการ
ก. จองจำ เช่น ถูกพันธนาการ. ว. ที่ใช้จองจำ เช่น เครื่องพันธนาการ.
น. การจองจํา.

พันธนาการทางร่างกายอาจช่วยเหลือกันได้แบบเรื่อง ราชสีห์กับหนู ในนิทานอีสป
พันธนาการทางจิตใจ ชี้ช่องทางได้ บอกวิธีได้ แต่ต้องช่วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยปลดเปลื้องให้ได้

ไอ้แบบหลังนี่ คนโง่ ทำไม่ได้หรอกนะ

“อารมณ์ร้าย หรือ ความไม่เป็นสุขใจทุกชนิด”
“ถ้ามันเผลอเกิดขึ้น ก็สลัดออกไปได้ทันที ถ้ามันมีสติสัมปชัญญะมันก็ป้องกันได้ ไม่ให้เกิดขึ้นมาได้ : นี้ก็เท่ากับสลัดอยู่ได้เหมือนกัน

ไม่ให้เกิดขึ้นมาก็ได้ : ก็เท่ากับสลัดอยู่ในตัว; ถ้าเกิดขึ้นมาแล้ว : ก็สลัดออกไปได้; อารมณ์ร้ายใด ๆ ไม่มีอยู่ในจิตใจ, แม้แต่ความหม่นหมองสักนิดหนึ่ง ก็มิได้มี,​ แม้แต่ความรำคาญก็ไม่มี รำคาญตัวเองชนิดใด ๆ ก็ไม่มี, ใครก็ทำให้รำคาญ ไม่ได้! เป็นผู้มีจิตเป็นอิสระ ไม่มีอารมณ์ร้ายรบกวน!”

ไอ้ครั้นที่ว่าจะทำนี่นะสิ ไอ้คนไม่เคยทำ มันก็ไม่มีทางจะรู้ได้ว่า ทำได้เป็นอย่างไร หรือรู้แต่ว่าได้รับการสั่งสอนแนะนำจากภายนอก มันก็ไม่สำเร็จถ้ามันไม่ยอมรับเอง ไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่ปรับปรุงตัวเอง ถ้าเคยทำแล้วก็จะรู้ ถึงไม่ได้ก็รู้ว่ามันยังทำไม่ได้ แสดงว่ามันก็ยังทำไม่ถูกหรือยังทำไม่สำเร็จ มันก็ยังมีทางพที่จะไปถึงความสำเร็จได้อยู่บ้าง หรือถ้าทำได้บ้างไม่ได้บ้างก็ยังดีที่ว่ามันเคยทำได้ มันก็ย่อมรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ทำแบบไหน มันถึงจะทำได้

สลัด สลัดนี้ไม่ได้เอาไว้กิน
[สะหฺลัด] ก. ทำให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ติดอยู่ให้หลุดไปโดยวิธีสะบัดซัดหรือกระพือ เป็นต้น เช่น สลัดรองเท้าให้หลุดจากเท้า เม่นสลัดขน เขาสลัดมีดสั้นไปที่คู่ต่อสู้ ไก่สลัดขนปีก, โดยปริยาย หมายถึงอาการที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น สลัดรัก.

นั่นแหละ อาการแบบโดยปริยาย เรื่องบางเรื่องเกิดขึ้นมา เสียทั้งเงิน ทรัพย์สินเสียหาย เสียเวลา แต่ถ้าจะไปจมอยู่กับมัน อยู่กับความคิด อยู่กับอารมณ์ร้าย มันก็ไม่เกิดประโยชน์ แทนที่จะมีเวลาปกติไปคิดอ่านแก้ไขปัญหาที่มันเกิดขึ้นมาแล้วก็ทำไม่ได้ เพราะมันมัวหมกมุ่นครุ่นคิดอยู่แต่กับอารมณ์ร้ายเตลิดเปิดเปิงไปเรื่อย มันก็แค่ว่า เอ้า เกิดขึ้นแล้ว เอ้าแล้วไป สลัด สลัดอารมณ์ อย่างไม่เก่งมันก็เกิดขึ้น ก็สลัดมันตามหลังไป เก่งหน่อยมีสติสัมปชัญญะ มันก็ไม่ทันจะเกิด มันรู้ตัวอยู่ตลอด มันก็สบาย ยิ้มได้ สบาย สบาย (ร้องเพลงไปในใจ)

“พี่ นี่ดู ไม่เครียดเลยเนอะ” (ประมาณว่า ดูสบาย สบาย ไม่กลัว ไม่กังวล ไม่โมโห) เมื่อตอนเกิดอุบัติเหตุรถไปชนรถมอเตอร์ไซค์ ชนคน มันก็ยังนั่งยิ้ม แก้ไขปัญหาไป ในใจมันก็มีอยู่บ้าง แต่มันรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร แม้อารมณ์มันเกิดขึ้นในใจ แล้วก็เกิดขึ้นวนเวียนอยู่อย่างนั้น แต่มันก็หายเร็ว สลัดเร็ว เพราะเราต้องทำ เราต้องฝึก เราต้องหัด เราต้องเรียนรู้ แล้วนำมาใช้ แล้วมันก็ไม่มีปัญหา ปัญหามันมีก็แก้ไขกันไป เสียเงิน ก็ต้องเสีย ทุกคนรอบข้างเขาก็พอใจ ยินดี ไม่เครียด กลับกลายเป็นว่า แม้เขาจะถูกเรากระทำ (ชน) แต่ไม่มีใครโกรธเราเลยสักคน ทุกข์มันก็เกิดจากการเสียทรัพย์ มันก็ลำบากกันไปตามเรื่อง อันนั้นเดี๋ยวมันก็พ้นไป แต่ใจเราไม่เสียเลย ไม่เคยต้องเสีย มัน สบาย สบาย แบบเพลงป้า Bird

แต่ก็ยังสบาย 🙂

Advertisements

2 thoughts on “พันธนาการ

  1. โอ้โฮ..คุณ Kaebmoo ทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่าย ทำได้นี่ไม่ธรรมดาเลย

    ตัวผมเองเป็นคนหนึ่งที่มีปัญหาเรื่องสลัด … แน่นอนว่าไม่ใช่สลัดไก่หรือสลัดไข่ หรือน้ำสลัดอย่างไหนอร่อยกว่ากัน…อิอิ… แต่เป็นเรื่องสลัดสิ่งที่มันรบกวนจิตใจ รู้ทั้งรู้ว่าควรจะทำและจะต้องทำ แต่บางเรื่องบางคราวมันก็ทำไม่ได้ เมื่อก่อนนี้ยิ่งกว่านี้อีก หงุดหงิดรำคาญไม่ได้ดั่งใจอยู่เป็นประจำ บางครั้งทำให้เกิดภาวะที่เรียกว่า จิตตก อยู่เป็นวันๆเลย สุขภาพจิตแย่มาก

    แม้ว่าเกือบทุกครั้งจะรู้ตัวตลอดว่า อารมณ์เริ่มไม่ดีแล้วนะ เริ่มหงุดหงิดแล้วนะ เรากำลังของขึ้นแล้วนะ หรือเริ่มซึมเศร้าแล้วนะ แต่ก็ไม่อยู่ กลายเป็นทาสอารมณ์ ทาสจิตใจตัวเอง ไปเกือบทุกครั้งหรือทุกครั้งก็ว่าได้

    คิดว่าตัวเองอ่านก็มากอยู่เหมือนกัน คิดว่าตัวเองก็รู้อยู่เหมือนกัน แต่ไหงมันไม่เห็นเป็นอย่างที่อ่าน อย่างที่รู้ ไม่เคยทำได้สักครั้งเลย

    รู้จึงไม่สู้ทำได้อย่างที่คุณ Kaebmoo ว่าไว้

    จนเหมือนมันบังเอิญ จะบอกว่า คิดได้เอง คงไม่ใช่… แต่มันเหมือนมีเหตุที่นำตัวเองออกมาจากสถานการณ์ ออกมาคล้ายกลายมาเป็นผู้ดู ได้มาอยู่นิ่งๆ เหมือนนั่งดูหนังหรือนั่งดูเรื่องราวที่ตัวเราเองไม่เกี่ยวข้องด้วย เหมือนกับดูเรื่องราวของตัวเราแต่นั่นไม่ใช่เรา จึงพอจะได้มองเห็น เห็นว่าหนทางที่ได้ทำ ได้ปฎิบัติอยู่นั้น มันไม่ได้เป็นหนทางแห่งการแก้ไขใดๆเลย สิ่งที่คิด สิ่งที่กังวล เรื่องหงุดหงิด เรื่องที่เสียใจ เรื่องที่ผิดหวัง มามัวแต่คิดคำนึงถึงมัน มันไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย

    สิ่งที่เสียใจ สิ่งที่ผิดหวัง สิ่งที่หงุดหงิด เรื่องมันก็เกิดไปแล้ว ไปย้อนเวลาแก้ไขมันคงไม่ได้

    สิ่งที่กังวล มันก็ยังไม่เกิดขึ้น ยังมาไม่ถึง

    ตัวเราตอนนี้ต่างหากที่อยู่กับปัจจุบัน อยู่กับความเป็นจริง

    ที่มัวแต่คิดคำนึง นั่งทุกข์ใจอยู่ ไม่มีใครมาช่วยได้เลย อย่างมากก็แค่มาปลอบใจเท่านั้น ปลอบใจไม่ถูกจริตก็พาลหงุดหงิดเขาเสียอีก จะดีใจ จะเสียใจ มันก็ใจตัวเอง แล้วหากมัวแต่ทุกข์ใจ ไม่แต่เพียงเราเท่านั้นที่ไม่มีความสุข คนรอบข้างก็ไม่มีความสุขไปด้วย (ยกเว้นเสียแต่ว่า เขาสลัดได้ไม่เลือก…ไม่ว่าจะเป็นสลัดไก่หรือสลัดไข่..อิอิ…ประโยคหลังนี่ล้อเล่นน่ะครับ)

    นานทีเดียวครับ นานทีเดียว กว่าจะมาถึงขั้นทำได้บ้างไม่ได้บ้าง… อีกเมื่อไหร่ไม่รู้ จะถึงขนาดไม่ต้องสลัดเลยอย่างที่คุณว่า….

    ขอบคุณสำหรับข้อคิดดีๆนะครับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s