พันธนาการ

พันธนาการ
ก. จองจำ เช่น ถูกพันธนาการ. ว. ที่ใช้จองจำ เช่น เครื่องพันธนาการ.
น. การจองจํา.

พันธนาการทางร่างกายอาจช่วยเหลือกันได้แบบเรื่อง ราชสีห์กับหนู ในนิทานอีสป
พันธนาการทางจิตใจ ชี้ช่องทางได้ บอกวิธีได้ แต่ต้องช่วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยปลดเปลื้องให้ได้

ไอ้แบบหลังนี่ คนโง่ ทำไม่ได้หรอกนะ

“อารมณ์ร้าย หรือ ความไม่เป็นสุขใจทุกชนิด”
“ถ้ามันเผลอเกิดขึ้น ก็สลัดออกไปได้ทันที ถ้ามันมีสติสัมปชัญญะมันก็ป้องกันได้ ไม่ให้เกิดขึ้นมาได้ : นี้ก็เท่ากับสลัดอยู่ได้เหมือนกัน

ไม่ให้เกิดขึ้นมาก็ได้ : ก็เท่ากับสลัดอยู่ในตัว; ถ้าเกิดขึ้นมาแล้ว : ก็สลัดออกไปได้; อารมณ์ร้ายใด ๆ ไม่มีอยู่ในจิตใจ, แม้แต่ความหม่นหมองสักนิดหนึ่ง ก็มิได้มี,​ แม้แต่ความรำคาญก็ไม่มี รำคาญตัวเองชนิดใด ๆ ก็ไม่มี, ใครก็ทำให้รำคาญ ไม่ได้! เป็นผู้มีจิตเป็นอิสระ ไม่มีอารมณ์ร้ายรบกวน!”

ไอ้ครั้นที่ว่าจะทำนี่นะสิ ไอ้คนไม่เคยทำ มันก็ไม่มีทางจะรู้ได้ว่า ทำได้เป็นอย่างไร หรือรู้แต่ว่าได้รับการสั่งสอนแนะนำจากภายนอก มันก็ไม่สำเร็จถ้ามันไม่ยอมรับเอง ไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่ปรับปรุงตัวเอง ถ้าเคยทำแล้วก็จะรู้ ถึงไม่ได้ก็รู้ว่ามันยังทำไม่ได้ แสดงว่ามันก็ยังทำไม่ถูกหรือยังทำไม่สำเร็จ มันก็ยังมีทางพที่จะไปถึงความสำเร็จได้อยู่บ้าง หรือถ้าทำได้บ้างไม่ได้บ้างก็ยังดีที่ว่ามันเคยทำได้ มันก็ย่อมรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ทำแบบไหน มันถึงจะทำได้

สลัด สลัดนี้ไม่ได้เอาไว้กิน
[สะหฺลัด] ก. ทำให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ติดอยู่ให้หลุดไปโดยวิธีสะบัดซัดหรือกระพือ เป็นต้น เช่น สลัดรองเท้าให้หลุดจากเท้า เม่นสลัดขน เขาสลัดมีดสั้นไปที่คู่ต่อสู้ ไก่สลัดขนปีก, โดยปริยาย หมายถึงอาการที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น สลัดรัก.

นั่นแหละ อาการแบบโดยปริยาย เรื่องบางเรื่องเกิดขึ้นมา เสียทั้งเงิน ทรัพย์สินเสียหาย เสียเวลา แต่ถ้าจะไปจมอยู่กับมัน อยู่กับความคิด อยู่กับอารมณ์ร้าย มันก็ไม่เกิดประโยชน์ แทนที่จะมีเวลาปกติไปคิดอ่านแก้ไขปัญหาที่มันเกิดขึ้นมาแล้วก็ทำไม่ได้ เพราะมันมัวหมกมุ่นครุ่นคิดอยู่แต่กับอารมณ์ร้ายเตลิดเปิดเปิงไปเรื่อย มันก็แค่ว่า เอ้า เกิดขึ้นแล้ว เอ้าแล้วไป สลัด สลัดอารมณ์ อย่างไม่เก่งมันก็เกิดขึ้น ก็สลัดมันตามหลังไป เก่งหน่อยมีสติสัมปชัญญะ มันก็ไม่ทันจะเกิด มันรู้ตัวอยู่ตลอด มันก็สบาย ยิ้มได้ สบาย สบาย (ร้องเพลงไปในใจ)

“พี่ นี่ดู ไม่เครียดเลยเนอะ” (ประมาณว่า ดูสบาย สบาย ไม่กลัว ไม่กังวล ไม่โมโห) เมื่อตอนเกิดอุบัติเหตุรถไปชนรถมอเตอร์ไซค์ ชนคน มันก็ยังนั่งยิ้ม แก้ไขปัญหาไป ในใจมันก็มีอยู่บ้าง แต่มันรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร แม้อารมณ์มันเกิดขึ้นในใจ แล้วก็เกิดขึ้นวนเวียนอยู่อย่างนั้น แต่มันก็หายเร็ว สลัดเร็ว เพราะเราต้องทำ เราต้องฝึก เราต้องหัด เราต้องเรียนรู้ แล้วนำมาใช้ แล้วมันก็ไม่มีปัญหา ปัญหามันมีก็แก้ไขกันไป เสียเงิน ก็ต้องเสีย ทุกคนรอบข้างเขาก็พอใจ ยินดี ไม่เครียด กลับกลายเป็นว่า แม้เขาจะถูกเรากระทำ (ชน) แต่ไม่มีใครโกรธเราเลยสักคน ทุกข์มันก็เกิดจากการเสียทรัพย์ มันก็ลำบากกันไปตามเรื่อง อันนั้นเดี๋ยวมันก็พ้นไป แต่ใจเราไม่เสียเลย ไม่เคยต้องเสีย มัน สบาย สบาย แบบเพลงป้า Bird

แต่ก็ยังสบาย 🙂

Advertisements