หิว อิ่ม

เสียงเปรย เอ่ยถามขึ้นมาหลังอาหารมื้อค่ำ

“อืม อิ่ม” ความหิวหายไปแล้ว บทสนทนาก็เกิดขึ้น

“เอะ … ในเวลาแบบนี้ มันยังมีคนหิว ไม่มีจะกินอีกไหม”

คำถามดูจะทำให้คิดว่า ยุคนี้มันยังจะมีเรื่องแบบนี้อยู่ในบ้านเมืองเราอีกไหม

ผมตอบไปอย่างไม่แน่ใจ พลางนึกถึงไปว่าน่าจะยังมีเหตุการณ์แบบนี้อยู่ “น่าจะมีนะ”

“ฮ่า ฮ่า” นึกขึ้นมาได้ผมหัวเราะแล้วบอกต่อไปว่า  “เราควรจะหัดหิว หัดอดไว้บ้างนะ จะได้รู้”

“พวกบนดอย อะไรแบบนี้หรือเปล่า”  มีคำถามตามมาอีก ผมพยายามนึกว่า บ้านนอก หรือชาวเขาจะอดไม่มีกินไหม

“ชาวเขาไม่น่าจะอด”  นั่นสิ อยู่ตามป่า ตามเขา ไม่น่าจะอดได้ ตามบ้านนอกจะมีไหม คิดไปถึงชาวบ้าน ชาวไร่ ชาวนา ทั่วไปก็ไม่น่าจะมี นอกเสียจากคนจรจัด คนรับจ้างรายวัน ที่จนไม่มีเงินเก็บ  แล้วคนไม่มีกินนี่มันอยู่ส่วนไหนของสังคมนี้(วะ) หรือว่าผมไม่เคยหิว มันก็ไม่ใช่ หรือว่าเราไม่เคยต้องอยู่ในสภาพนี้ (มันก็เคยบ้าง) เราอิ่มเสียจนไม่เคยได้ลิ้มรสความหิว จนบางทีก็ลืมมันไปแล้ว

“ก็น่าจะเป็นพวกคนรับจ้างรายวันนะ พวกนี้น่าจะอดไม่มีกิน” ผมตอบหลังจากพยายามนึกถึงว่า จะมีใครไม่มีจะกินบ้าง หรือจะเป็นพวกจรจัดไม่มีบ้านอยู่

คู่สนทนาเอ่ยต่อว่า “เนี่ย พวกคนงานรายวัน พอวันหยุดก็ไม่มีงาน ต้องมารอวันจันทร์ถึงจะได้มาทำ แล้วก็รับวันต่อวัน เคยถามว่าแล้ววันอาทิตย์ทำยังไง ก็กินน้ำแล้วก็นอนหลับ”

ผมคิดในใจเออวะ ก็จริงของมัน นอนซะก็จะได้ไม่ต้องหิว  จะว่ามันขี้เกียจ แล้วจะให้มันไปขยันที่ไหนดีละ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันควรจะสร้างโอกาสขึ้น หรือว่าโอกาสไม่มีไปถึงเขาเหล่านั้น แล้วก็นึกไปเห็นถึงภาพคนงาน ใช้ที่เจาะปูนเจาะพื้นปูน ใส่รองเท้าแตะเก่า เก่า แว่นตาป้องกันก็ไม่มี ได้แต่ใช้เสื้อเก่าโพกหน้าไว้ บริษัทผู้รับเหมาก็คงไม่เคยคิดจะมีรองเท้า หรืออุปกรณ์การทำงานที่ปลอดภัยอะไรให้สำหรับคนเหล่านี้ทั้งนั้น หน่วยงานต่าง ต่าง ก็ดูแลมาไม่ถึงคนเหล่านี้ หรืออาจจะไม่คิดจะมาดูเลย ตัวเขาเองจะทำให้ได้ดีกว่านี้ไหมก็คงไม่เพราะธรรมดาแค่จะกินก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว

คนที่ไม่เคยหิว (คงไม่มี) แต่ คนที่ไม่เคยอด คงจะนึกไม่ออกว่า การไม่มีจะกินในแบบที่มันไม่รู้จะไปหาหรือขอใครกินได้ที่ไหน ความรู้สึกที่ว่าต้องอดไปจนกว่าจะมีโอกาสได้กิน แถมยังต้องอดเป็นประจำ อดจนไม่อยากจะคุ้นเคย อดในแบบที่ไม่รู้ว่าความแน่นอนมั่นคงในความอิ่มเป็นอย่างไร ถ้าใครยังไม่เคยเจอก็คงจะนึกไม่ออก แบบที่ผมพยายามนึกอยู่ในขณะนี้ เพราะแม้ว่าจะเคยมาบ้างนานแล้ว ก็นึกสภาพในปัจจุบันไม่ออกแล้วว่ามันเป็นอย่างไร

คุณนึกภาพความอดอยากแบบที่ไม่ต้องมีใครบอกออกไหม?

Advertisements

2 thoughts on “หิว อิ่ม

  1. คนมีจะกิน ก็มีเวลาที่ต้องอด … กินเข้าไปจนบวม พอบวมก็ทรมานต้องมาลด มีของแถมเป็นโรคภัยนานา … ตอนกินก็เสียตัง ตอนลดน้ำหนักก็ทรมาน … นี่มัน lose-lose ชัดชัด

    คนที่ต้องอดเพราะไม่มีจะกินอาจจะไม่ใช่เฉพาะคนงานรายวันก้อได้นะ คนมีเงินเดือนกินนี่ก็อดเยอะ อดแบบไม่รู้จะไปหาที่ไหน เพราะดันเอาเงินล่วงหน้ามาใช้ซะเยอะ (เงินกำลังจะหมุนไป กำลังจะหมุนไป) อย่างนี้ก็ไม่น่าจะต่างจากคนงานรายวัน …คนที่มีความมั่นคงกว่าคนงานรายวัน แต่ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกันก็มี เง้อ…

    (ไม่ได้พูดในแง่ว่าเราควรจะทำให้ความเป็นอยู่ของคนงานรายวันดีขึ้นนะ อันนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่การมีระบบรายวันก็ให้ความคล่องตัวกับนายจ้างมากขึ้นในการบริหารจัดการค่าแรง)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s