นาฬิกา

ชายหนุ่มใส่เสื้อแขนยาวสีขาว เขากำลังรับประทานต้มเลือดหมู ข้าวเปล่า อาหารมื้อสาย อยู่ที่โรงอาหาร

ชายรูปร่างสัดทัด ผิวคล้ำ สวมกางเกงขาสั้น สามส่วน เดินมาพร้อมยื่นนาฬิกาเรือนทองมาให้ดู เอ่ยขึ้นมาตรงหน้าว่า “ปกติพันกว่าบาท” แล้ววางนาฬิกาลงบนโต๊ะให้ดู “ตอนนี้เหลือแค่สองเรือน ราคาหกร้อยบาท” ทำสีหน้าเชื้อเชิญให้ซื้อ

“ไม่เอาครับ” เมื่อได้ยินประโยคปฏิเสธ เขาก็รีบเดินจากไป

ชายหนุ่มคิดในใจ

นี่หนังหน้ากูเหมาะจะใส่นาฬิกาเรือนละหกร้อยหรือนี่ ไอ้คนขายไม่ดูไม่ออกหรือไงว่ากูใส่นาฬิกาเรือนละหมื่นสามพันบาท เอะ หรือว่าสภาพอย่างกูคงไม่เหมาะ ที่เหมาะมันน่าจะเป็นนาฬิกาเรือนละหกร้อย ยังไงกันวะเนี่ย

เมื่อเขากินอิ่ม ดื่มน้ำ เก็บจาน ชาม เข้าที่ ชายหนุ่มก็เดินจากไป

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s