เชียงใหม่ g=up’.s,j ภาค ๒

เชียงใหม่

ช้าง 1982

นายอยู่ไหนเหรอตอนนั้น? เสียงถามเบา เบา ขอคิดก่อนนะ ไม่แน่ใจนะว่าเป็นครั้งแรกหรือเปล่า เด็กตัวเล็ก เล็ก ในชุดลูกเสือกับการเข้าค่ายลูกเสือของโรงเรียนในเครือสภาคริสจักรแห่งประเทศไทย กับประสบการณ์สนุกสนาน ในการเข้าค่ายที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย “น่าจะเป็นการไปเชียงใหม่ครั้งแรก” อยู่ที่ไหนนะเหรอ เรียนหนังสืออยู่สิ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า มักจะถูกเลือกให้เป็นตัวแทนไปเข้าค่ายลูกเสือ โดยไม่พลาดเลย แม้แต่ชุมนุมลูกเสือโลกเขตเอเซียแปซิฟิก ก็ยังอุตส่าห์ได้ไปกับเขา เชียงใหม่ครั้งนั้น สนุกตามประสาลูกเสือตัวเล็ก กับการเข้าค่ายที่มีการกระโดดหอสูง มัน สุด สุด กลัวได้ใจดีมาก ตอนนี้ให้โดดอีกสิบรอบก็ยอม ฮิ้ววววว โรยตัวทางดิ่ง ไต่เชือกตาข่าย สารพัดฐาน ที่จะมีได้ ที่มันสุด สุด เห็นจะเป็นฝนที่ตกมาจนน้ำท่วมสนามหญ้าที่กาง tent แล้วไง? หลับเป็นตายนะสิ ครูต้องมาปลุก ให้ตื่นช่วยกันขนของ อพยพหนี เป็นเรื่องสนุกสนาน อำกันได้ จนกลับมาถึงบ้าน ประมาณผ้าห่มลอยตามน้ำแล้ว เพื่อนเรายังนอนอยู่ได้ ประมาณนั้น ป้ายไม้เล็ก เล็ก สลัก (เขียน) ชื่อห้อยคอ ด้วยเชือกร่ม เก๋ เก๋ ที่ได้จากตลาดไนท์บาซา การเดินทางไกลตอนกลางคืน ขึ้นดอยสุเทพ นับเป็นประสบการณ์เชียงใหม่ครั้งแรก เอะ นี่ฉันตอบเยอะไปมั้ย ผมถาม ไม่นะเล่าต่อสิ สีหน้าบอกว่าอยากจะฟังต่อ

ตัดฉับมา ประมาณว่าเข้าประตูกาลเวลาของโดเรมอน ผมไปอีกหลายครั้ง กับเพื่อน ทั้งทางผ่าน ทั้งสิงสถิตย์ เมืองนี้ถูกห้ามจากยาย “ไปเรียนไหนก็ได้ ยกเว้นเชียงใหม่” นั่นทำให้ผมหมดโอกาส ที่จะได้เรียนที่นี่ ยายคงมีความผิดหวังกับที่นี่ หรือเพราะลูกชายของยายทั้งสองคนเรียนที่นี่หรือเปล่าก็ไม่แน่ใจได้ แต่การไปหลายครั้งของผมเป็นการไปหลังจากที่เรียนจบ ทำงานแล้ว ตามประสา คนอยู่ไม่สุขนั่นเอง โดยเฉพาะเมื่อต้องทำงาน พร้อมกับอำนาจในมือ เมืองที่มักจะถูกเลือกเป็นเป้าหมายเสมอ ก็คือ เชียงใหม่ อาจจะเป็นเพราะเดินทางสะดวก (เครื่องบิน) ที่เที่ยวเยอะ คุณลุงอยู่ที่นั่น น้องชายอยู่ที่นั่น นี่ยังไม่นับที่ ยาย และ ตา ป่วยจนต้องไปเข้าโรงพยาบาลที่นั่นอีก

จากการเที่ยว เข้าร้านหนังสือ เที่ยวสงกรานต์ปี ๒๕๓๖ (หรือ ๓๕ ก็จำไม่ค่อยได้ ทำงานปี ๒๕๓๕ ช่างหัวมันเถอะ) กับเพื่อนที่บริษัท เที่ยวดอย เที่ยวกลางคืน (ไปมันทุกแหล่ง) เที่ยวสวนสัตว์ แม้จะที่เดิม เดิม แต่ก็ไม่มีครั้งไหน เหมือนเดิม เที่ยวจนรู้จักคนหลากหลาย จนคบกันยืนยาวอาจจะบอกได้ว่าถ้าอายุไม่สั้นก็คงคบกันยืดยาวจนชั่วชีวิตคน มีอยู่หนาวหนึ่งที่ ขี่แมงกะไซค์มีเด็กสาวซ้อนท้าย อืม หนาวได้ใจ แบบนี้ก็ดีไปอีกอย่าง รู้บางอย่างว่า ถ้าเราจริงใจแล้ว เต็มใจแล้ว คนก็จะไว้ใจเราเอง แค่นั้นละ ส่วนใครจะเห็นค่าของมันก็แล้วแต่ กรรมใคร กรรมมันละเน้อ

เชียงใหม่กับการไปเที่ยวกับคนที่พึ่งเจอกันครั้งแรก ด้วยการนั่งรถไฟ จากพิษณุโลก นอนอยู่บ้านด้วยกัน เที่ยวแบบเบ่ง เบ่ง ด้วยบัตรวีไอพี เข้าฟรีตลอดงาน 🙂 เขายังจะจำเราได้อยู่ไหมหนอ

ผมอยากจะจบเรื่องนี้เร็ว เร็ว แต่ เชียงใหม่ในความทรงจำผม มันมีเยอะกว่าที่คิดอีกแฮะ แม้จะรู้ว่า ผมมักไม่กลับมาเขียนเรื่องซ้ำอีก หลังจากเขียน(พิมพ์)จบไปแล้ว แต่นี่อาจเป็นข้อยกเว้นก็ได้ (นี่ยังไม่นับเรื่อง สวน ที่ค้างเติ่งอยู่ เรื่อง ไปโรงเรียนอีก) ไหนจะเรื่องกินอีกละ เรื่องที่พัก โอยสารพัด เชียว นี่ยังไม่นับที่ อาว์ปุ๊ ‘รงค์ เขียนเล่าให้อ่าน แล้วผมเดินตามรอยอาว์ไปอีกนะเนี่ย แกก็ตายไปแล้ว โดยที่ยังไม่ได้เซ็นหนังสือให้ผมสักเล่ม ด้วยความขี้เกียจของผมเองนั่นแหละ

ครับจะหัวหก ก้นขวิดยังไง เชียงใหม่มีมุมเหมาะ เหมาะ ให้คุณฟัง ให้คุณกิน ได้เสมอ ปล่อยวางเสีย แล้วจะได้เจออะไรมากมาย แม้จะมีคนบ้า จากบางกอก จากต่างถิ่น มาขี้เกลื่อนกลาด เกลื่อนกล่น อยู่ที่นี่ก็ตาม ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ใครก็ชอบที่จะมาไม่ใช่หรือ “คนเจียงใหม่ส่วนใหญ่ก็เป๋นคนเมือง อยู่ดีนั่นเนอะ เจื้อฮาเตอะ”

เชียงใหม่ที่ผม แทบจะร้องเพลง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้ แต่เด็ก โดยไม่ได้เรียนที่ มช. ทำไมนะหรือ เทป ที่อาอ๊อดเปิดฟังที่บ้านบ่อย บ่อยนั่นเอง ใครไม่รู้จะว่าผมจบจาก มช.    แต่เชียงใหม่บางที ก็มีเรื่องบ้า บ้า เกลื่อน เกลื่อน มาจากที่อื่น แบบน่าเบื่อเหมือนกันนะ ไม่ว่าจะเป็นที่เที่ยว ดนตรี แต่ก็เหอะ สุดยอดฝีมือ บ่มฟักตัวอยู่ที่นี่ หลายต่อหลายที่ ที่แม้แต่เมืองหลวงของประเทศก็ไม่มี “ฮาขอบอก”

เชียงใหม่ ที่ผม ไปสนามบินดอนเมือง แล้วเดินไปซื้อตั๋วตอนกลางวันในวันทำงานวันหนึ่ง ไปถึงแบบที่โชคดีว่ายังมีที่ซุกหัวนอน มีคนหารถให้ขับ มีคนมารับ ไปกินเหล้า ดมเหล้า แล้วก็นอนขลุกนอนอยู่บ้าน เหมือนกับหลบเลียอารมณ์ของตัวเองก่อนจะหลีกลี้ กลับมาบางกอก

เชียงใหม่บนดอยอ่างข่าง ช่วงปี ๓๖ ถึง ๓๙  ที่หนาวเหน็บ ชนิดที่ว่าเอาเบียร์กระป๋องแช่ในที่อาบน้ำในห้องน้ำกินได้ น้ำแข็งหลอดที่วางไว้หนึ่งก้อนตอนห้าโมงเย็น ยังไม่ละลายแม้จะสองทุ่มแล้วก็ตาม ยังไม่นับจมูกแตก แตก หลังจากเจอลมหนาวแค่สามวันบนดอยอินทนนท์ ที่ ที่หนาวจนอยากกอดใครสักคนต่อให้มีผ้าห่มแล้วก็เหอะ ยังดีที่ขุนช่างเคี่ยนเมื่อปีที่แล้ว มีที่นอนให้นอนอุ่น แล้วจะพก tent มาทำไม อย่ากระนั้นเลย กางมันในบ้านนั่นแหละ ยกฟูกมานอนใน tent ซะ แต่ผมว่าถ้ามันมีกลิ่นหอมจาง จาง ในบางห้วงเวลา ก็จะดีไม่น้อยเลยนะ ในเวลาที่เข้านอน “คุณว่างั้นมั้ยละ”

เชียงใหม่กับแพที่เขื่อนแม่งัด กับลาบปลาอร่อย อร่อย กับการลืมเหล้าที่หิ้วมา ไว้บนเรือ ก็ยังดีที่บนแพ ยังพอหาให้กินกันได้ สำหรับขี้เหล้าทั้งหลาย เชียงใหม่กับความบ้าคลั่งของอารมณ์เมื่อกันยายน ปี ๒๕๕๒ กับการเกลือกกลิ้งอย่างสุดอารมณ์ บ้า บอ สุดตีน รวมถึงการทอดอาลัย นอนอย่างเกียจคร้านอยู่ที่ “พักเชียงใหม่” ที่ ที่ถ่ายรูปบ้านเขาเสียจนเจ้าของบ้านถาม “พี่จะทำโรงแรมเหรอคะ”

“คุณลืมเล่าอะไรไปหรือเปล่า” อะไรละ ผมถาม “ผมว่าบางเรื่องคุณไม่ได้เล่า” มันคงมีสองอย่างคือ ผมไม่อยากเล่า หรือมันไม่เห็นจะมีอะไรให้เล่า  “อืม ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละ”  ตอนนี้เหรอ ผมไปได้ทุกที่ในโลกแหละ “ทำไม” มันก็เป็นเช่นนั้นเอง มันก็แค่นั้นแหละ นี่คงเป็นเหตุผลอย่างหนึ่ง ที่มันคงไม่มีอะไรจะเล่า คุณว่าอย่างนั้นไหมละ หรือมันจะมีอะไรบาง บางกั้นอยู่ ที่มองเห็น แต่ไม่กล้าที่จะข้ามเข้าไป หรือเพราะความใกล้ ใกล้แบบว่าที่ชวนให้นึกถึง ใกล้ตา ไกลตีน ประมาณนั้น เอะ แบบนี้คุณเล่าให้ผมฟังบ้างก็ได้นี่ “ไม่ดีกว่า” เสียงตอบปฏิเสธ “ผมไม่ถนัด คุณเล่าเถอะ”

เชียงใหม่กับ Gang เด็ก … รักเด็ก จริง จริง ฮ่า ฮ่า ถ่าย sticker กันเฮ ฮา ไป ตามสมัยนิยม ป่านนี้คงโต เรียนจบกันหมดแล้ว  นี่ผมยังไม่ได้พูดถึง ผู้คนเลยนะ ถ้าถึงขนาดนั้น เรื่องของผมคงรวมเล่มได้แน่ แน่ เลย เดี๋ยวจะเป็นนิยาย พิมพ์เองอ่านเอง

“ล่าสุดคุณไปมาเมื่อไหร่” ไม่นานมั้ง “ไม่เล่าเหรอ” ผมยังนึกแง่ง่ามอะไรทำนองนั้นไม่ออก “ไม่มีอะไรเลยหรือ” อือ ผมตอบเบา เบา ผมว่าผมเกือบจะมีความสุขหรือพอจะมีความสุข กับตัวเอง ไม่ว่าจะเอาตัวเองไปวางไว้ส่วนไหน ของเชียงใหม่ หรือที่ไหนก็ตามบนโลกบูดเบี้ยวใบนี้ พรมแดนมันขยายตัว กว้างออกไป เมื่อมันกว้างออกไปเป็นอนันต์ ก็จะรู้ว่ามัน ไม่มีเส้นแบ่งแล้ว แต่ก็ไม่แน่นะ ผมนึกออกเมื่อไหร่จะเล่าให้คุณฟังละกัน เรื่องมันอาจจะเป็นว่า … ก็แค่นั้นเอง … ดีไหมละ?

“หนาวนี้คุณอยากได้อะไร”

คงเป็นกลิ่นหอมจาง จาง ในอ้อมกอดของใครสักคน

“…. เสียงเงียบ” กับการจบบทสนทนาในค่ำคืน

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s